Gamebeach

De game begint meteen met een oude bekende uit de franchise. Dokter Eggman, ook wel bekend als Dokter Robotnik, wil de boel weer eens op stelten zetten na zijn zoveelste verlies tegen Sonic. De wereld schudt op zijn grondvesten als Eggman een grote laser op de aarde richt. Gelukkig snelt Sonic te hulp en gaat hij achter Eggman aan, maar vlak voordat je hem pakt, zet hij een laserstraal aan die de kracht van de Chaos Emeralds tegen je gebruikt en breekt hij de wereld in zeven continenten. Je valt uit het schip in de ruimte richting aarde en hier begint jouw avontuur.

Als je op de aarde neerstort, tref je meteen een nieuwe vriend aan. Het enige nadeel is dat hij zijn geheugen verloren is. Gelukkig weet hij nog net genoeg om je door het eerste tutorial-level heen te loodsen. Hij fungeert dus als een soort gids. Er is echter wel een grote verrassing als je de eerste keer op aarde komt. Je bent namelijk veranderd in een Werehog. Door de negatieve kracht van de Chaos Emeralds verander je ’s nachts in Sonic the Werehog. Hierdoor ben je langzamer, maar wel sterker. Je hebt bovendien uitrekbare armen. Dit is de grootste verandering in gameplay ten opzichte van eerdere games. Overdag krijg je levels, waarin je als een gek met Sonic moet rennen in zowel 2D als 3D. Dit is het leukste gedeelte van het spel. De gedeeltelijke terugkeer van het 2D aspect is ronduit prettig te noemen. Alles gaat snel, maar wel binnen de perken, hoewel je soms een beetje de controle kwijt kunt raken. Overdag spelen is eigenlijk het standaard verhaal, maar zodra het nacht wordt, verander je in een weerwolf-vorm van Sonic.

In deze levels is het meer een kwestie van platformen dan overdag, omdat je daar meer bezig bent met pijlsnel rondrennen. Je krijgt tegenstanders voorgeschoteld die je met verschillende combo’s kunt afmaken en aan het eind van het level krijg je een eindbaas. De eindbaas-gevechten zijn overigens best gaaf uitgewerkt en op zich best grootschalig. De Werehog-levels zijn eigenlijk niet zo heel bijzonder. Het is een kwestie van dingen verzamelen, vijanden doden en hele simpele puzzels oplossen. Wat dat betreft neigt het heel erg sterk naar een doodgewone kindergame. Daar zou het ook voor kunnen doorgaan, als de game niet in het Engels was. De gevechten draaien namelijk erg snel uit op button-bashen en dat is voor kleine kinderen vaak nog wel te volgen.

Ook het grafische jasje waarin de game is gestoken, is vrij kinderlijk. Er wordt gebruik gemaakt van heel veel felgroen en blauw. Zelfs de levels die zich ’s nachts afspelen zijn nog best fel gekleurd, terwijl je hier juist een wat angstaanjagender sfeertje zou verwachten. Dit is voor de wat oudere gamer, denk ik, wel jammer, want zo lijkt het allemaal net even iets té kinderachtig.

Ook de moeilijkheidsgraad ligt niet echt hoog. Je speelt vrij vlot door het spel heen en de tegenstanders doen je over het algemeen weinig kwaad. Het enige vervelende is het feit dat je nogal snel doodgaat, vooral in de snelle Sonic-levels. Dit is over het algemeen vrij frustrerend en kent ook zo zijn nadelen. Bijvoorbeeld het feit dat de controller geen vlieglessen heeft gehad en daardoor nogal vaak de grond zal raken in verband met de uiting van frustratie. Dat is voor controllers niet zo heel erg goed.

Naast frustratie kent Sonic Unleashed nog wat kleine irritaties. Zo wil de camera niet altijd even goed meewerken en dat is heel erg vervelend, vooral in de Werehog-levels, als je moet platformen. Dan zal de controller bijvoorbeeld een keer extra door het huis vliegen in combinatie met de nodige schuttingtaal.

Nog een kleine irritatie is het feit dat er op sommige stukken waar je weer tot leven komt, extra levens liggen. Dan ga je dood en verlies je een leven, maar als je weer tot leven komt, heb je het verloren leven er weer bij. Nou is dat misschien wel handig, maar het haalt alle uitdaging uit de game en dat lijkt mij toch niet de bedoeling.

Conclusie

SEGA slaat nog geen al te best figuur met Sonic Unleashed. De Sonic-levels zijn nostalgisch, snel en leuk, maar de Werehog-levels weerleggen dit allemaal. Als die toevoeging er niet was geweest, was het probleem vast minder erg. Afijn, dan was de content wel door de helft gegaan en dat had ook weer problemen opgeleverd. Genoeg werk aan de winkel dus voor SEGA dat met Sonic Unleashed een kleurrijke, ietwat kinderlijke game aflevert, die de nodige irritaties kent. Gelukkig maakt SEGA een goede stap door terug te gaan naar 2D, want dat brengt nostalgie omhoog bij sommige games, maar ze moeten wel weten dat er nog veel werk aan de winkel is.